|
Sayfa 6 Toplam: 6  Mutlu başlayan evliliklerde mutluluk bitmeye mahkum mudur?
Bu yazıda evliliklerin neden iyi başlayıp iyi devam edememesinin nedenlerini ortaya koymaya çalışacağız.Sonu boşanmayla biten evliliklerin sayısı hiç de
az değil.
Boşanmalar çoğalsa da taraflar evlilik deneyimlerine devam ediyorlar ancak sorun karşıdakinde aranıp,çiftleri bu olumsuz sonuca vardıran nedenler çözülmedikçe, aynı sonuç tekrar edip durur.
Evlilik herşeyden önce hayata iki kişilik bir başlangıç ve bir yaşam biçimidir. Birbirine deli divane aşık iki kişi göz göze, diz dize, el ele bir ilişki yaşarken bu yerini zamanla kavga-gürültü, hakaret ve en sonunda da ayrılığa kadar gidebiliyor.
Evlilik kavramını netleştirmek gerekiyor. Çünkü evlilikte tek kişinin dediğinin olması ve bu uğurda edilen kavgalar en genel sorundur.Evliliğin temelinde paylaşım olmalıdır. Farklı kişiliklere, farklı zevklere, farklı uğraşılara ve hayata farklı bakış açısına sahip olmak normal karşılanıp saygı duyulmadıkça evlilik bitiyor ya da sancılı gidiyor.
Zıt kutuplar flörtte birbirini çeker ama evlilikte iter.Sevgiliniz dışa dönük, neşeli biriyken, siz de içe kapanık, sakin bir yapıya sahipseniz, birbirinize doyamazsınız. Siz onda coşkuyu, o sizde dinginliği bulur. Ama bir de evlilik gerçekleştiğinde çiftler devamlı farklı şeyler yapmak isteyecekler. Farklı kişilikler, birbirleriyle empati kuramazlar dolayısıyla birbirlerini anlayamazlar. Bir süre sonra karşılıklı memnuniyetsizlikler, suçlamalar, cinsel ceza ve eşlerin birbirinden uzaklaşma süreci başlar. Evliliğin yıpranmasına ve eşlerin birbirlerini zedelemesine neden olan “suçlama”, “eleştirme” davranışları arttıkça, öfke patlamaları kaçınılmaz olur. Bu sebepledir ki, birbirine benzer kişilik yapılarının evlilikleri daha sağlıklı ve uzun ömürlü olur.
Günümüz insanı bencil.“Ben merkezci”, maddi çıkarları ön planda tutan, iş, kariyer, para gibi maddesel gereçler, yeni neslin olmazsa olmazları arasında. Dolayısıyla sevgi,saygı, aşk, hoşgörü, sadakat gibi manevi kavramların içi boş kalıyor. Bu yüzdendir ki, günümüz insanı doyumsuz ve mutsuz.
İşkolik insanların sayısı gitgide artıyor. Kadın ya da erkek evliliğine ve eşine ayıracağı zamanın ve enerjinin tümünü işinde harcıyor.
Artık bir yastıkta yaşlanılmıyor. “Olmazsa boşanırım…” mantığı ile evlilikler yapılıyor. Kimse kendisini değiştirmek istemiyor. İşin kolayını seçiyor.
101. Yazan şerife, 13-01-2012 12:46
benim sorunum yukardakilere benziyor mu bilemiyorum ama eşimle sorunumuz artık birbirimizden çok soguduk saygı sevgi birşey kalmadı ve tartışma sebebimiz evde bizden başka bireliriyle yaşamak örnegin kayıvalide elti...kavgalarımız bundan artık çok yıprandım ve dayanamaz hale geldim ne yapmalıyım lütfen yardımcı olun. ayrıca eşim o evden ayrılmak istemiyor nasıl çözecegim budurumu sizden yardım bekliyorum.şimdiden teşekkürler. |
102. Yazan İsimsiz, 18-01-2012 10:32
bahar kardeş bende seninle aynı durumdayım bende 4 aylık evliyim bir ay olmadı kardeşi geldi 1 sene bizde kalacak ilk ayları başbaşa kalmak istedim olmadı ne dersem kırılıyor ve hep ben gönül almak teselli etmek durumundayım benden yaşçada büyük olduğu için bir türlü olgunluk konusunda güvenmedi ne yapacağımı hep bana kendisi söylüyor bir erkek olarak ben çok duygusal iyimser bir yapıdayım ama eşim çok maddeci para konusunda çok hassas duygusal yönü çok eksik olan bir bayan bendende 4 yaş büyük ailelerimizde anlaşamadı hiç görüşmüyorlar eşimde ailemle görüşmüyor 4 ay oldu kendi evimde nerde ne var ailesi benden daha iyi biliyor ama kendi babam henüz evimi görebilmiş değil çok sıkılıyorum dostlar aileler hep uyardı ama dinlemedik severek evlendik ama inanın sadece aşk sevgi yetmiyormuş kültür ve kişilik örtüşmesi gerekiyormuş allah sonumuzu hayretsin ve zor durumda olanlarada yardım etsin. Kimsenin yuvası yıkılmasın. |
103. Yazan esra, 19-01-2012 15:10
ben de 4 aylık evliyim.öncesinde 1.5 yıllık beraberliğimiz olmuştu.Olaylara her zaman ilk etapta olumsuz yönünden bakan bi insanım o yüzden evliliğe karar verirken çok çok büyük beklentilerim yoktu.Bu huyum belki de ilk kez mutluluğu tattırıyor bana.Eşimin olumlu yönlerini gördükçe çok mutlu oluyorum dolayısıyla mutlu ediyorum.olumsuz bişeyiyle karşılaştığımdaysa üzülmüyorum çünkü kendimi kötüye hazırlamıştım zaten.Bayan arkadaşlarım için bi kaç tavsiyem var nacizane; arkadaşlar eşinize karşı herzaman cezbedici olun.tv izlerken ıslak dudaklarınızla boynuna sıcacık bi öpücük kondurun mesela ama karşılığını beklemeden biraz uzaklaşın, gün içerisinde akşamında ona neler yapabileceğinizle alakalı mesajlar atın, özlediğinizi dayanamadığınızı oyalanmadan gelmesini söyleyin,özellikle çalışmayan hanımlar eşiniz gün içerisinde çalışıyo ve yoruluyo bununla birlikte bi çok kadınla karşılaşıyo belki muhattap oluyo.eşinize tüm kadınlardan daha cezbedici olduğunuzu gösterin, yaratıcı ve şirin cümleler kurun onu gülümsetebilecek aklında kalıcak cümleler ve ya kelimeler olsun.mesela ben eşime \"bugün seni dede dinazor kadar özledim biliyo musun?\" dediğimde gülümseyip boynuma sarılıyo.ama ben sarılmıyorum onun tepki vermesini bekliyorum ki veriyo da zaten ya da \"bi gün çok param olursa senden tam 1583 tane satın alıcam, bitane olunca doyamıyorum\" diyorum ya da bunun gibi bir sürü cümle işte.rol yapmayı çok çok iyi öğrenin, herşeyi onun için onun mutluluğu için yapıyormuş gibi görünün.GÖRÜNÜN diyorum farkındaysanız.Mesela sevmiyo bile olsanız eşiniz söylemeden \"bu hafta annenlere mi gitsek\" deyin gitmeye karar verdiğiniz gün mesela yemek yedikten sonra ben hala doymadım deyip en şuh tavrınızı takının.sofraa dokunmadan yatak odasına çekin eşinizi.. Böyle küçük aşk oyunlarının çok etkili olduğunu düşünüyorum, etkisini de çok fazla görüyorum zaten.eşim 4 ay olmasına rağmen \"ben evlendikten sonra sana tekrar aşık oldum\" diyor.Ben bu cümleleri böyle küçük oyunlara borçluyum.AZICIK YARAMAZ OLMAYI VE ROL YAPMAYI HİÇBİR ZAMAN UNUTMAYIN ARKADAŞLAR! herkese hakettiği kadar mutlu olmasını diliyorum :) |
104. Yazan ebru, 23-01-2012 00:33
ben 6 aylık evliyim eşimi çok kıskanıyorum. Bakmlym cok guzelm bunu cewrmde soyluor ama esimin baskalrnı beendini düşünnüyorum sewgm cok buyl ama yapamıorm. Kıskanyrm guwenmyrm canm acıo Tvdeki kadınlardan bile. 3 aylık hamileyim. Ama hamilelikten oncede cok kıskanıyordum eşimi. Eşime guwenmıorum. Bu bende bi huy kimseye guwenemiorum. 18yasndaym ama esme bnu yapmamam gerktni bilyrm ama engl olmyrm. Dün baskasını sewıosn bni uzuosn dedm we bana wurdu. Napcmı bilemyrm ama bna bunu yaptı için umrmda bile dgl bni cok sewo basmdan ayrlmıo surkli arıo bni isdedni we sewdni blyrm ama içimdki bu kotu dusnce bni ypratıo. Babam annemi aldattığı için kmseye guwenmdm we dwm edıorm ltfn yardm edn |
105. Yazan çaresiz, 04-02-2012 23:14
neyapacağım bilemiyorum eşim kendi dünyasında odasından hiç çıkmaz ve benimle hiç konuşmaz aynı evde karşılaşmadığımız olur beni sevmediğinden eminim artık doğum günü yada vesaire başka bir gün kutlamaz prensiplerine aykırıymış insanı kibirli yaparmış böyle şeyler. kendimi okadar değersiz hisssediyorumki yokum sanki herşey 1 yaşındaki kızım için. aslında bana bi adım atsa bir güleryüz gösterse yeter ama artk aklımdan tek geçen boşanmak kafamda kurup duruyorum nasıl boşanırım diye .eşim başardı artk bende onu sevmiyorum sevemiyorum bana eş olamadı |
106. Yazan ..........., 01-03-2012 21:42
bende 5 aylık evliyim ve çok mutsuzum bu evlilik bitecek biliyorum çunku bu evlilik işkenceye dönüştü olmuyosa olmuyo hıç bişey düzelmiyo |
107. Yazan ilhan, 16-03-2012 00:28
Ben 3 yıl süren bir evliliği biten bir insan olarak, yaşadıklarım belki diğer insanlara faydalı olabilir amacıyla yazıyorum. Görücü usulü evlendim, eşimi annem seçmişti, eşim çok sevecen, sessiz,uyumlu ve sevgi dolu bir insandı, neden böyle oldu bilmiyorum ama, bende onu çok seviyordum, oda beni, Ayrılalı 1 yılı yeni geçti ve ben bunu ilk defa itiraf ediyorum ki, onu çok ama çok özledim, ve şuanda onun yeni bir hayata başladığını bildiğim için geri dönemiyorum, özür dileyemiyorum, hiçbirşey yapamıyorum, giden mutluluğuma arkasından bakıyorum sadece. Çok güzel bir evliliğimiz vardı, eşimle çok güzel anlaşıyorduk aslında, ama aileler araya girdi, daha doğrusu eşimin yaptığı herşeye muhalefet olmayı başarı olarak gören annem devamlı eşime zulmedip, onu üzmeye başlayınca, ve bu konuda eşim bana her dönüp, annen bana bun neden yapıyor? dediğinde, annem haklı dediğim için, eşim devamlı yanlız,savunmasız ve haksız duruma düşürdüm, böylece benm korumam gereken eşimi, mecburen ailesi korumak zorunda kaldı, ve her tartışmada eşimle birlikte ailesini de kırmaya başladım, bana ve anneme çok sabretti, ama ben gözümün önünde olan herhangi bir olayda bile annnemin ne derece haksız olduğunu gördüğüm, bldiğim halde, hep annemi destekledim, ve en son şubat ayında eşim evden üm eşyalarını alarak ayrıldı, ve dava açtı. Tabi annemin siniri bitmedi,bunca yaptığımız eziyetin üstüne birde dava dilekçelerini süsledik, annemizi ve kendimizi haklı gösterdik, tüm suç karşı taraftaydı, çok kötü bir insandı vs. Olmayan şeyler yazıld, olanlar çarpıtıldı, annem kurguladı, biz yazdık, ama tutmadı, eşim benden nafaka ve tazminatla ayrıldı,
sorun şurda ki, o günler de ailem hep yanımdaydı, abilerim destek çıkıyordu, boşa oğlum bu kızı diyorlardı amma velakin, benim eşimin onlara yaptığı hiçbir saygısızlık yada kötülük asla dokunmamıştı, ama hepsi birden sanki yıllarca eşimden dayak yemişler gibi konuşmaya başladılar eşim hakkında, beni yanlız bırakmıyorlardı, hobaaaaa elimizden geleni arkamıza koymuyoruz, iftiralar atıyoruz falan.
Dava yı yine de eşim kazandı, ve boşandık bitti
sonra ne oldu biliyor msunuz
Etrafımda bana o akılları veren ne annem, ne abim, ne kız kardeşim, kimse kalmadı, tek başıma kaldım, borç içinde kaldım, borç isteyecek kimsem yok, halbu ki evliyken kayınpederimden çok borç almıştım, kimse manevi olarak destek çıkmaz oldu, halbu ki eşim bana en zor günlerimde destek verirdi altınlarını verirdi, sevgisin verirdi,..........
Şuanda nasıl pişmnım biliyor mususnuz?
bir daha hayata gelsem, eşimi asla bırakmazdım, anneminde ağzına bakmazdım, kimse eşinizden daha kıymetli değil bunu unutmayın, herkes dış kapının dış mandalı.
Evlilik birliği içinde eğer, eşinizle bir sorun yaşadığınzda, kendi aileneizden bazı insanlar
evet sen haklısın, yapabileceğin hiçbirşey yok, boşan, sen daha iyilerine layıksın, boşver, sen herşeyi yaptın,sende hiç suç yok, bak o suçlu vs.... konuşuyorlarsa, bilin ki o insanlar sizin düşmanınızdır, çünkü hatasız insan olmaz, bir sorun yaşandığı zaman ,insan önce kendi insanına kızar, düzeltebileceklerini düzeltsin diye, yok sen haklısın diyorsa, o insandan sana fayda yok, sonunda yanlız kalan ben oldum, eşim yeni bir hayat kuruyor, çok mutluymuş duydum. içim kan ağlıyor, annemin vicdanı rahat mı acaba çok merak ediyorum, bunu yüzüne hiç vurmadım ama, yuvamı yıktı. ve bunu yaşamış bir insan olarak, bir erkek olarak, eşine sahip çıkamamış bir erkek olarak söylüyorum, bu ülkede kadınlar eşlerinden gördükleri şiddet kadar da kaynana dan görüyorlar ve biz erkekler onları, en kıymetli varlıklarımızı annelerimizden koruyamıyoruz. |
108. Yazan Hayat, 21-03-2012 00:36
Ben yurtdisinda kaliyorum ve 1,5 senedir evliyim. Artik ancak sunu diyebiliyorum "KESKE HIC EVLENMESEYDIM". Eger kendi ayaklarinizda durabilir ve kendi kararlarinizi alabilecek kabiliyette ve durumdasaniz bayanlar - hic bir zaman evlenmeyin. Bence (bir bayan olarak soylüyorum) yapilacak en büyük hata evlenmektir! |
109. Yazan gülcan, 28-03-2012 23:57
22 yildir evliyim.görücü usulü evlendim esimi tam olarak taniyamadan almanyaya geldim.sustugum sürece hersey yolunda gitti.esim iki kültür arasinda kalmis ne türk olabilmis nede alman.bir tarafta otoriter türk adetlerine bagli baskici bir baba diger tarafta alabildigine özgür alman kültürü.bu yüzden esimin karakteri cok celiskilerle sekillenmisti.bir tarafta annesi gibi agzi var dili yok bir es istiyordu bir tarafta ailesinin karsi oldugunu bile bile onunla diskolara gidip sabahlara dek eglenmemi istiyordu bu celiskileri ailesiylede yasiyordu bazen cok saygisizca tepkiler veriyorbazense ailesinin haksizliklarina ses cikarmiyordu.evliligimizin on yili ailesi ile ic ice gecti cünkü esim onlarlacok iyi bir diyalogu olmamasina ragmen onlardanda kopamiyordubu durumda encok zarar gören ben oluyordum ailesi ogullarinda onaylamadiklari herseyin öfkesini benden cikariyor ve onun olmadigi zamanlarda sürekli beni assagiliyorlardi ve ben bunu esimle paylasamiyordumbunun icin iki sebebim vardi esimin beni savunmayacagindan emin olusumki bunu birkac örnekle tecrübe edindim,ikincisi bunu esimle paylastigimi bilmeleri ailesini daha cok öfkelendirecek ve beni daha cok huzursuz edecekleri icindi.sonra sehrin iki farkli noktasina tasindik ve birbirimize eskisi kadar yakin degildik artikiste bu noktada kabus dolu günlerim basladiesim öncesine kardesleri ve ailesi ile sürekli tartisacak ortamlara giriyor evet arada bende nasibimi aliyordum.ancak ailesinden uzaklasinca onun icin tek hedef tahtasi ben olmustum artik. bu arada iki cocugumuz da olmus cocuk sorumlulugu altina girmek ona zor gelmisti.beni ve özellikle ergenlik caglarinda cocuklari sürekli assagiliyordu.yani alabildigince huzursuz bir aile ortamimiz vardi bu arada esim ikikezde asik oldu ve bunu bana kendisi itiraf etti ve bunun adinada dürüstlük dedi,ancak bana itiraf ederken benim hislerimin hic ama hicbir degeri yoktu onun icin.oysa her iki itiraftada ne kadar incindigimi ve yaralandigimi anlatmam mümkün degil iyi bir es oldugumu bilmek ve onun baska arayislara girmesinde en ufak bir etkimin ve eksikligimin olmadigini onun ben sendende vazgecmek istemiyorum sözlerinden cikariyordum zaten sonuc olarak asklari iki üc aylik bir ömre sigiyordu,yani esim özgürlügüne cok düskün sadece kendi egosuna hizmet eden bir yapiya sahipti ve onun bu yapisi karsisinda evliligimi 22 yil sürdürebilmem icin hep susmam sessiz kalmam gerekiyordu.evet 20 yil bunu basardim ancak ilerleyen yas yillarca icimde biriktirdiklerim ve üstüne cocuklarimin sancili ergenlige gecis dönemleri artik beni depresif-agresif bir inan yapmisti yani son iki yildir esime katlanamiyorum.her tartismayi körüklüyor beni kiskirtiyor assagiliyor ve ben artik bunlara kayitsiz kalamiyorum bosanmak istiyorum buna asla izin vermiyecegini söylüyor evin icinde sürekli bir negatif hava katlanilmaz mutsuz bir evlilikve ben bu evlilige mecbur ediliyorum israrla.davami actim beni zorlu bir sürec bekliyor ancak gecte olsa bende kalan hayatimda özgürlügü tadan bir insan olacagimi umut ediyorum dahada önemlisi iki büyük manevi güc var yanimda evlatlarim |
110. Yazan memet, 30-04-2012 16:19
ben tam olarak bilemiyorum istemediginiz bir kadin cocuk olursa bunun dez avataj lari acaba nelerdir eger bana biraz verirseniz cok sevinirim |
<< Başa Dön < Önceki 1 2 3 4 5 6 Sonraki > Sona Git >>
|
Yorumlar (110)